Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Explanetur igitur. Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. Duo Reges: constructio interrete. Eam stabilem appellas. Sed ille, ut dixi, vitiose. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Sedulo, inquam, faciam. An est aliquid, quod te sua sponte delectet?

Quod cum dixissent, ille contra. Recte dicis; Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Immo videri fortasse. Quae contraria sunt his, malane? An potest cupiditas finiri? Et quod est munus, quod opus sapientiae?

  1. Mene ergo et Triarium dignos existimas, apud quos turpiter loquare?
  2. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti?
  3. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur.
  4. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.
  5. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius.
  • Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur?
  • Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur.
  • An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar?
  • Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi?
  • Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas.
  • Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Bonum patria: miserum exilium. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? De illis, cum volemus. Oratio me istius philosophi non offendit; Quis est tam dissimile homini. Equidem e Cn.